Przedszkole Gminne im. Krasnala Hałabały w Grodzisku Wielkopolskim

POMOC PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA

gifWitamy serdecznie w kąciku pedagoga. Zapraszamy do odwiedzania zakładki na stronie internetowej i zachęcamy do lektury zamieszczonych tu przez nas materiałów, które będziemy publikować specjalnie dla rodziców i dzieci naszego przedszkola.

 

 

 

 

Tam daleko, gdzie wysoka sosna,

Maszeruje drogą mała wiosna...

A my w domach swych siedzimy,

Bo wirusa się boimy.

Tam gdzieś pierwsze kwiaty rosną,

Cieszy się natura wiosną.

W pąki się ubrały drzewa,

Wśród gałęzi ptak tam śpiewa.

A my w okna swe patrzymy

I wzdychamy i tęsknimy.

Świat zieleni się, nie czeka,

Lepiej mu jest bez człowieka.

 

 

Bajka dla dzieci o koronawirusie. O złym królu i dobrej kwarantannie.

Co to jest koronawirus? Jak wytłumaczyć dziecku, że musi siedzieć w domu? Najlepiej za pomocą opowiadania czy bajki.

"Bajkę o złym królu wirusie i dobrej kwarantannie" napisała psycholożka Dorota Bródka. Merytorycznie wspomogła ją psycholożka dziecięca Aleksandra Krysiewicz.

Bajka do pobrania 

Jak rozmawiać z dzieckiem o koronawirusie?

Drogi Rodzicu zapamiętaj…

 1.      Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, a niepewność związana z koronawirusem burzy jego spokój.

 2.      Obserwuj zachowanie swojego dziecka. Zwracaj uwagę na to czy dziecko ogląda wiadomości, czy używa nieznanych dotąd słów podczas zabaw np. epidemia, kwarantanna .

 3.      Staraj się porozmawiać szczerze z dzieckiem, nie unikaj tematu ale też nie zmuszaj do rozmowy!

 4.      Dostosuj poziom wiadomości do wieku dziecka.

 5.      Podejmując rozmowę przygotuj kilka rzetelnych faktów. Mów szczerze, ale spokojnym tonem.

 6.      Walczcie z lękiem i smutkiem kiedy się pojawia u dziecka! Możesz wspomnieć o cioci, która jest pielęgniarką, sąsiedzie strażaku albo pobawcie się w lekarza i zaopiekujcie się chorym misiem.

 7.      Dziecko jest obserwatorem i doskonale dostrzega zmiany w zachowaniu dorosłych. Zachowuj optymizm, nie mów o własnych lękach, nigdy nie panikuj w obecności dziecka!

 8.      Planujcie wspólnie czas z dzieckiem, nie dopuszczajcie do nudy i monotonii. Organizujcie wspólne zabawy, spędzajcie czas w kuchni, lub podczas prac w ogrodzie.

 9.      Codziennie okazujcie sobie miłe i pozytywne gesty. Nie zapominajcie o przytulaniu, buziakach, bajce na dobranoc.

10. Zapewnij dziecku kontakt z ważnymi dla niego bliskimi wykorzystując najnowsze technologie. Urządź rozmowę na Skypie z kolegą z przedszkola, zadzwońcie do ukochanej cioci, albo wyślijcie list do babci z obrazkami dziecka.

11.  Podczas rozmów z dzieckiem wspominaj, że po okresie izolacji wszyscy wrócimy do przedszkola!

 

Oligofrenopedagog

Natalia Kleszcz

 

Jak wspierać dziecko z trudnościami w utrzymaniu uwagi?

Kilka wskazówek, jak wspierać dziecko z trudnościami w utrzymaniu uwagi:

1. Zaproponować przejrzyste reguły,

2. Wyznaczyć ile i jakie zadania będą robione, postawić jasno określony cel,

3. Podczas długiej pracy stolikowej dzielić ją na mniejsze etapy, pozwolić zrobić przerwę na „regenerację uwagi”,

4. Często chwalić za postępy, co bardziej motywuje do dokończenia pracy,

5. Ograniczyć czynniki rozpraszające, np. nie powinno siedzieć przy oknie,

6. Należy dbać o dobry kontakt wzrokowy podczas rozmowy i wydawania poleceń,

7. Polecenia powinny być krótkie i zwięzłe,

8. Włączyć dziecko do różnych aktywności, zaangażować do prostych czynności,

9. Wykorzystywać materiały, którymi można manipulować, dotknąć

Podczas gdy nam, dorosłym dużo łatwiej przychodzi przestrzeganie koniecznych zasad związanych z epidemią koronawirusa, dzieci mogą mieć z tym problem. W nadchodzących dniach pewnie trudno będzie wytłumaczyć pociechom, dlaczego muszą siedzieć w domu pomimo pięknej pogody i nadchodzącej wiosny. O tym wszystkim chętnie opowiadają w prosty sposób Edusie, które wyjaśniają dzieciom, czym są wirusy i jak się przed nimi ustrzec. Link do pierwszego odcinka poniżej.

https://youtu.be/Xdblj09W8BM

 

Nadmierna kontrola dorosłych – jakie ma konsekwencje?

 

„Pomogę mu we wszystkim!”gif

Zdarza się, że rodzicom tak bardzo zależy na ułatwieniu życia swojemu dziecku, iż zaczynają je wyręczać np. podczas ubierania się. Planują, organizują i nie pozostawiają dziecku żadnego elementu decyzyjności.

 

 

gif

 

Wyręczanie dzieci wydaje nam się często łatwiejszym sposobem. Na przykład kiedy chcemy wyjść do sklepu szybciej będzie gdy sami założymy dziecku buty, niż gdy pozwolimy na to maluchowi. Pamiętajmy jednak, że dziecko uczy się przez doświadczenie. Im dłużej je w czymś wyręczamy, tym później nabierze danej umiejętności.

Czy nie lepiej wyjść do sklepu kilka razy o pięć minut później, by za kilka tygodni zaoszczędzić czas, gdy dziecko będzie ubierało się już samo – bez naszej pomocy?

gif

gifNadmierna kontrola może powodować u dzieci uległość. Zazwyczaj są bardziej spokojne, łatwiej nimi „pokierować” we wszystkich sytuacjach. W niektórych przypadkach zdarza się jednak zupełnie odwrotna konsekwencja tego sposobu wychowania. Dziecko gdy jest poza kontrolą rodzica odreagowuje – buntuje się, złości, nie przestrzega ustalonych norm.

Pedagog

Marta Bartkowiak, Justyna John

Co wpływa na budowanie motywacji?

gifWspierać, ale nie zastępować

Zdarza się, że dorosły wykonuje coś za dziecko „bo tak jest szybciej”. Jeżeli taka sytuacja się powtarza dziecko może stracić motywację do podejmowania danego działania, ponieważ ma poczucie, że i tak nie będzie w tym wystarczająco dobre (ktoś już kilkakrotnie udowodnił mu, iż jest w tym lepszy.

 

 

 

gifZauważanie wykonanej przez dziecko pracy

Ignorowanie włożonego przez dziecko wysiłku bardzo negatywnie wpływa na jego chęć do podjęcia po raz kolejny danego rodzaju działania. Nawet jeśli efekt nie jest do końca zgodny z oczekiwaniami, na motywację lepiej wpłynie przekazanie konstruktywnych uwag niż brak jakiejkolwiek.

 

gifWarto informować o celu działania

Na przykład podczas terapii logopedycznej warto wyjaśnić dziecku, że te ćwiczenia, które wykonuje są po to żeby lepiej wymawiał jakąś głoskę.


 

gifKrytykowanie obniża motywację

Podkreślenie, chwalenie pozytywnych zachowań wpływa na ich powtarzanie. Częsta krytyka może wpłynąć na nasilenie się frustracji lub wycofanie z działania.

 

 

Pedagog

Marta Bartkowiak, Justyna John

Jak wspomagać dziecko w nauce pisania?

gifWczesne rozpoczęcie rozwijania małej motoryki

Wymyślanie zabaw, w których dziecko ma szanse poćwiczyć ręce, palce. Może być to na przykład lepienie z plasteliny, nawlekanie makaronu na sznurek, malowanie wodnych kolorowanek, przybijanie pieczątek itp.

 

gifPrawidłowy chwyt

Utrwalanie prawidłowego trzymania narzędzia pisarskiego. Pamiętanie o prawidłowej postawie ciała: stopy oparte o podłoże, dłoń oparta o płaską powierzchnie.

Można dodatkowo użyć trójkątnych nakładek na ołówki.

 

Bez korektora!

Dziecko uczące się pisać potrzebuje wiedzieć gdzie popełniło błąd, by następnym razem móc dzięki temu trenować daną umiejętność, zrobić to „lepiej”.gif

Zamiast używać korektora lub gumki do mazania można po prostu przekreślić nieprawidłowo zapisane wyrazy.

 

gifOdpowiednio dobrana liniatura

Dla dzieci rozpoczynających naukę pisania warto wybrać zeszyt z liniaturą, gdzie cienie linie wyraźnie różnią się od grubszych.

Jeśli dziecko jest leworęczne można wybrać zeszyt z liniaturą dla osób leworęcznych.

 

Pedagodzy

Marta Bartkowiak oraz Justyna John

 

W co się bawić, aby ćwiczyć percepcję słuchową…

gifLokalizacja dźwięku

1) Dziecko stoi na środku pomieszczenia, a dorosły staje raz w jednym, raz w drugim rogu i wypowiada szeptem imię dziecka.

2) Trochę jak zabawa w chowanego. W pomieszczeniu lub na dworze rodzic chowa się za różnymi przedmiotami, jednocześnie grając na jakimś instrumencie (np. marakasy), a dziecka zadaniem jest znalezienie osoby dorosłej podążając za dźwiękiem.

 

 

 

gif

Określenie źródła dźwięku

1) Zagadki słuchowe

Rozkładamy przed dzieckiem różne instrumenty lub inne przedmioty wydające dźwięk. Prezentujemy ich odgłosy. Następnie zadaniem dziecka jest zasłonięcie oczu. W tym czasie rodzic gra, a dziecko próbuje odgadnąć którym przedmiotem.

2) Słuchamy natury!

Podczas spaceru możemy wysłuchiwać różne dźwięki i zastanowić się kto, co mogło wydawać taki odgłos.

 

 

gifPamięć słuchowa

1) Gramy po kolei na kilku instrumentach (2 – 4).

Dziecko słucha z zakrytymi oczami. Gdy skończymy grać, odsłania dziecko oczy i gra w tej samej kolejności.

2) Mówimy kilka wyrazów (2 – 4)

Zadaniem dziecka jest ich powtórzenie w tej samej kolejności.

3) Gramy serię dźwięków na bębenku

Dziecko ma zagrać tak samo.

 

 

Pedagodzy

Justyna John oraz Marta Bartkowiak


Rozwój samoobsługi: ubieranie i rozbieranie  (4 – 6 lat)

gif

 

4 lata

  • Dziecko potrafi rozpiąć i zapiąć suwak znajdujący się z przodu ubrania
  • Zapina i rozpina guziki średniej wielkości
  • Potrafi zdjąć z siebie prawie wszystkie ubrania
  • Maluch umie rozpoznać gdzie jest tył, a gdzie przód ubrania
  • Bez pomocy zakłada rękawiczki z jednym palcem

 

 

5 lat

  • Dziecko podejmuje próby sznurowania butów
  • Umie przeciągać pasek przez szlufki
  • Zakłada poprawnie koszulkę
  • Bez pomocy zdejmuje wszystkie części garderoby

 

 

 

6 lat

  • Dziecko umie zapiąć suwak samodzielnie go „zazębiając”
  • Potrafi ubrać się bez pomocy
  • Zapina i rozpina małe guziki
  • Umie zawiązać buty

 

 

 

 

 

 

 

W co się bawić, aby poćwiczyć małą motorykę…

 

Konstruowanie, układanie, nawlekaniegif

  • Układanie wzorów z patyczków
  • Piętrzenie klocków
  • Tworzenie konstrukcji z drucików, wyciorów
  • Nawlekanie na sznurek lub nakładanie na słupek koralików
  • Przykręcanie i odkręcanie śrubek
 


Rysowanie, malowaniegif


  • Kolorowanie w pogrubionym konturze (pogrubienie np. z plasteliny, naklejonego sznurka
  • Rysowanie po śladzie
  • Labirynty: rysowanie kredką lub pisakiem
  • Rysowanie na piasku (patykem lub palcem): może być to również piasek kinestetyczny
  • Używanie do rysowania szablonów
  • Malowanie palcami, rękami
  • Obrysowywanie swojej dłoni, stopy, ulubionej zabawki



„Zbieranie”, chwytaniegif

  • Zbieranie przy pomocy pęsety ziarenek kawy, koralików
  • Gra w bierki
  • Wydzieranie papieru, wrzucanie małych kawałków do pojemnika (np. przez niewielki otwór)



I inne…gif

  • Przypinanie i odpinanie spinaczy
  • Zabawy paluszkowe
  • Wyciskanie z tubki np. pasty, kremu
  • „strzelanie” folią bąbelkową
  • Wyjmowanie małych przedmiotów z ryżu, piasku kinestetycznego, kisielu

 

 

Rozwój rysunku

 

gifOkres plam i bazgrołów (przed ukończeniem 2 lat)

Dziecko czerpie przyjemność z samego ruchu. Rysując nie odrywa dłoni od podłoża. Pojawiają się kształty spiralne i koliste (na dalszym etapie kąty).

 

Realizm przypadkowy (2 lata)gif

Rysunek dziecka jest powiązany z rzeczywistym przedmiotem. Następuje przejście linii ciągłej do przerywanej. Występuje figura centralna i oddzielone od niej kształty.

 

gifRealizm nieudany (3 lata)

Dziecko rysuje bardzo dużo małych kółeczek. Pojawia się słońce i promienie.

 

Faza ludzika – głowonoga (od 4 roku życia)gif

Dziecko rysuje ludzika – głowonoga, od którego odchodzą kreski. Taki rysunek może sugerować rozwijanie się u dziecka świadomości własnej cielesności. Na rysunku brak jeszcze rozróżnienia części tułowia i głowy.

 

gifRealizm intelektualny (od około 5 do 10 lat)

Dziecko rysuje nie to co widzi, tylko to, co wie. Na rysunkach z tego okresu można zaobserwować „zjawisko przejrzystości” – przedmioty znajdują się wewnątrz innych przedmiotów np. widać człowieka, który jest wewnątrz domu.

Między 7 a 12 rokiem życia dziecko stara się przedstawić rzeczywistość taką jaką widzi (odległość, wymiary, kolory). Z czasem można też zauważyć własny styl rysunków dziecka, zależy od jego osobowości, środowiska.

 

 

Pedagodzy

Marta Bartkowiak oraz Justyna John


Ćwiczenie liczebników w „warunkach domowych”

 

W trakcie zabawy w domu

(dwa klocki, trzy klocki…)

 

Podczas wspólnego gotowania

(jedno jabłko, dwa jabłka…)

 

Jako urozmaicenie spaceru

(cztery kasztany, pięć kasztanów…)

 

W czasie zabawy na placu zabaw

(dwie babki, trzy babki…)

 

A nawet jako dodatek do kąpieli

(jeden ręcznik, dwa ręczniki…)

 

Możemy wprowadzić odmianę liczebnika w połączeniu z rzeczownikiem tworząc zdania typu: „Daj mi trzy jabłka”, „Potrzebujemy jeszcze trzech marchewek”, itp.

 

Pedagodzy

Marta Bartkowiak, Justyna John